Integratieve psychotherapie wordt gekenmerkt door openheid voor verschillende manieren waarop diverse theorieën en technieken geïntegreerd kunnen worden. Het is niet vasthoudend aan één specifieke psychotherapeutische benadering. Het is het op een verantwoorde en verantwoordbare wijze toepassen van verschillende methoden van behandeling. In de integratieve benadering wordt uitgegaan van de ondeelbaarheid van lichaam en geest en is een belangrijke plaats ingeruimd voor de zelfwerkzaamheid van de cliënt. De mogelijkheden van verschillende moderne therapieën worden samengesmolten in behandelmethoden voor kortdurende therapie, bedoeld voor de behandeling van eigentijdse klachten van psychische en psychosomatische aard. Psychotherapie kan het beste worden opgevat als een leerproces waarin cognitieve (interpretatie van een ervaring door mensen), affectieve (gevoelsmatig kant van een ervaring) en gedragsmatige aspecten worden geïntegreerd.

Binnen de integratieve benadering wordt uitgegaan van de grootste gemeenschappelijke factor van alle modellen van psychotherapie, namelijk de mens, de cliënt zelf. Voor iedere cliënt wordt derhalve een voor hem specifieke therapie gebruikt. We kunnen de mens beschouwen als iemand die alle dimensies (fysiek, mentaal, spiritueel, sociaal, gedragsmatig, emotioneel) in zich verenigd. Hiervoor wordt van zowel de therapeut als de cliënt afstemming en inzet verwacht, zodat een behandeling kan worden opgezet die resultaat gericht is en past bij de cliënt. Vanuit wederzijds respect en vertrouwen wordt naar creatieve methoden gezocht die aansluiten bij de belevingswereld van de cliënt én welke een basis kunnen vormen voor toekomstige uitdagingen.

Kortom: elk mens is uniek en wordt uniek begeleidt in zijn proces.